Voor deze wandeling blijven we dicht bij huis. Wanneer de heide in bloei staat, levert dat altijd een magisch schouwspel op. Niet alleen de paarse pracht is mooi om te zien, maar de duizenden bijen, hommels en andere insecten die profiteren van deze bloei, hebben altijd iets extra zomers.
Het werd een heerlijk dagje in de natuur. Voor zover je heide helemaal als ongerepte natuur kunt beschouwen, tenminste. Dit landschap is sterk door mensen beïnvloed en wordt ook nu beheerd om het open te houden. Dat maakt de bloeiende velden er voor mij niet minder mooi om, maar het heeft weinig met de echte natuur te maken.
Eerst over de Brunssummerheide
We beginnen aan de kant van de Brunssummerheide en lopen al snel het open gebied in. De heide ligt over de lage heuvels verspreid, met daartussen bosranden en zandpaden. Vanaf de hogere stukken kijken we over de hellingen heen. Tijdens onze wandeling stond de heide in bloei; op een ander moment van het jaar zien deze velden er natuurlijk heel anders uit.
We komen langs een picknickbank met uitzicht en lopen verder richting het zandige middendeel van het gebied. Het lichte zand ligt hier tussen de heide en de bomen. Wandelen door los zand vraagt wat meer van de benen dan de afstand op de kaart doet vermoeden.
Bij de vijver en het brongebied van de Rode Beek komen we in natter terrein. We passeren de houten brug en vervolgen de wandeling langs het water. De beek dankt de roestkleur aan het ijzer in de bodem. Tussen de droge zandhellingen liggen hier dus ook plekken waar het water juist blijft staan.
Onder de Buitenring door
Verderop verlaten we dit deel van de Brunssummerheide via de tunnel onder de Buitenring Parkstad. De weg doorsnijdt het landschap en is even nadrukkelijk aanwezig. Aan de andere kant lopen we verder naar de verbinding met de Teverener Heide.
We steken tijdens deze ronde ook de grens met Duitsland over. De natuurgebieden liggen dicht bij elkaar, maar hebben een eigen karakter. Op de Brunssummerheide vallen de open hellingen en het lichte zand op. In de Teverener Heide lopen we veel tussen de bomen en langs de plassen.
De plassen van de Teverener Heide
We komen bij de Seerosenvijver en de Christopherussee. Het water ligt tussen de bossen, met op verschillende plekken begroeide oevers. De paden verbinden de plassen met de open stukken van het gebied. Daardoor wisselen het uitzicht over het water en de meer besloten bospaden elkaar af.
Een deel van deze omgeving is gevormd door de winning van klei, grind en zand. In de achtergebleven kuilen ontstonden plassen. Wat er nu als natuurgebied uitziet, heeft dus ook een heel praktisch verleden. Dat geldt aan beide kanten van de grens, al is het landschap op verschillende manieren gebruikt.
Bij de Püttschneise kijken we over een opener gedeelte van de Teverener Heide. Tussen de bossen liggen nog heidevelden en natte laagten. We maken een ruime lus door het gebied voordat we de richting van de Brunssummerheide weer aanhouden. Onderweg komen we opnieuw langs een vijver.
Terug naar de bloeiende heide
In het laatste deel keren we terug naar de Nederlandse kant. Het bos maakt weer plaats voor de open stukken van de Brunssummerheide. Vanaf de hogere paden krijgen we opnieuw zicht op het terrein waar we eerder op de dag al liepen.
De ronde blijft hier nog een tijd door het heide- en bosgebied gaan. Ook op de terugweg liggen er enkele klimmetjes in het pad. Het zijn geen lange beklimmingen, maar over bijna twintig kilometer tellen ze samen met het zand wel mee.
Bij de grote bank aan de rand van de Brunssummerheide zijn we bijna terug. We hebben dan twee natuurgebieden met elkaar verbonden, met de bloeiende heide als aanleiding en onderweg veel meer bos en water dan de naam misschien doet verwachten. Voor zo’n dag hoeven we gelukkig niet ver van huis te gaan.





Ervaringen en reacties
Heb je deze route gevolgd? Deel je ervaring of stel een vraag.
Er zijn nog geen reacties. Deel als eerste jouw ervaring.