Twee mijnbergen in één wandeling, met daartussen het Wormdal en de omgeving van Rolduc. We vertrekken vanaf station Eygelshoven en maken een grote ronde door het Nederlands-Duitse grensgebied. Eerst beklimmen we de steenberg van de voormalige Grube Adolf bij Merkstein, later volgt de Wilhelminaberg bij Landgraaf.
Met 41 kilometer en ongeveer 790 meter stijging is dit een stevige dagtocht, waarbij voor de afwisseling eens de prestatie vooropstaat.
De bergen geven de wandeling haar naam, maar ook de kleinere hellingen tellen mee. We lopen door bos en boerenland en komen langs verschillende woonbuurten. Er zit een behoorlijk aandeel asfalt en bestrating in de ronde. Kies dus schoenen waarmee je behalve op onverharde paden ook op een harde ondergrond prettig lange afstanden kunt lopen.
Vanaf station Eygelshoven naar Rimburg
We beginnen bij station Eygelshoven, aan de Putterstraat bij de Dentgenbachweg. Dat maakt deze wandeling ook met de trein bereikbaar. Let wel op dat je het station Eygelshoven kiest en niet Eygelshoven Markt; dat is een ander station. Mocht dat
Het eerste deel gaat via het Boyensbos, door de velden richting Rimburg en het Wormdal. We lopen door het gebied ten noorden van Eygelshoven en komen via de omgeving van Rimburg bij de Worm. Het terrein golft al wat op en neer. De grotere beklimmingen volgen later, dus het is verstandig om hier nog niet te hard van stapel te lopen.
Vanaf het dal gaat het verder naar de Duitse kant, richting Merkstein. De bebouwing, de velden en de bosranden wisselen elkaar af. Langzaam komen we dichter bij de eerste mijnberg van de ronde.
Omhoog op de Adolf-berg
Rond kilometer zestien bereiken we op de Adolf-berg het hoogste punt van de wandeling, op ongeveer 242 meter. Het laatste stukje gaat heen en terug over hetzelfde pad. Boven hebben we alle reden om even te blijven staan om te genieten.
Het uitzicht is hier fenomenaal, of je nu helemaal op het hoogste punt staat of iets lager over Nederland en het vervolg van de wandeling uitkijkt. De berg is een restant van de mijnbouw bij Merkstein. Wat tijdens de kolenwinning werd opgeworpen, is nu een plek om de omgeving van bovenaf te bekijken.
Na de afdaling vervolgen we de ronde, via Merkstein richting Herzogenrath. We hebben dan de eerste grote beklimming achter de rug, maar zijn nog lang niet klaar met de hoogtemeters.
Via het Wormdal en Rolduc naar Kerkrade
Via de omgeving van Herzogenrath komen we weer bij de Worm en de Baalsbruggermolen. We steken bij de voormalige watermolen van Baalsbruggen de worm over en lopen omhoog. We gaan naar rechts en vlak voor de grens gaan we richting Rolduc. Daarna gaat het omhoog naar de velden en bossen rond abdij Rolduc. De afwisseling tussen het lage beekdal en de hoger gelegen omgeving van de abdij maakt dit deel van de wandeling behoorlijk gevarieerd.
Vanaf Rolduc lopen we richting Kerkrade. Tussen de abdij en de Wilhelminaberg volgt voor mij het minst mooie deel van de route. Het Rolduckerveld, waar ik geboren ben, is volop in transitie. Een wijk uit de jaren zestig van de vorige eeuw wordt omgetoverd tot een woonwijk die past in deze tijd.
Ook tussen de twee mijnbergen blijft de wandeling stijgen en dalen. De afstand gaat intussen meetellen en juist daarom is het fijn als we het eerste deel rustig hebben aangepakt.
De Groene Long
Na de woonwijk komen we gelukkig weer snel in het groengebied. Hier komen we langs kasteel Ehrenstein en lopen we door het gebied dat in Kerkrade, De Groene Long heet. Het is net als het Groene Hart in de Randstad, een gebied waar niet gebouwd zal worden. De bossen en de Cranenweyer laten we voor wat ze zijn en lopen langs de achterzijde van de dierentuin, Gaia Zoo omhoog.
De tweede mijnberg: Wilhelmina
Rond kilometer dertig komen we bij de Wilhelminaberg. Er zitten dan al heel wat kilometers in de benen, wat deze klim extra pittig kan maken. We lopen omhoog over de hellingpaden van de voormalige steenberg.
Boven nemen we de tijd om rond te kijken. Bij helder weer hebben we zicht tot Roermond, de Ardennen en de Eifel. Het is een goed moment om te pauzeren, maar we moeten niet vergeten dat de wandeling hier nog niet afgelopen is.
De afdaling over de langste trap van Nederland is nu goed voelbaar in onze bovenbenen. Wil je de trap vermijden? Loop dan gewoon de bredere verharde weg (Mijnsteenpad) omlaag waar je via het pad op uitgekomen bent.
Terug naar station Eygelshoven
Na de afdaling volgen nog verschillende kilometers door het gebied tussen Landgraaf en Eygelshoven. We we lopen door de mooie hellingbossen bij kasteel Strijthagen in de richting van de Anstelvallei. En juist wanneer je denkt dat het station nu toch wel dichtbij moet zijn, mag je nog een stuk. Nu lopen we door de Groene Long, steken we het stuwmeer over en lopen we door richting de wijk De Vink.
Dan dalen we weer af door het bos, richting Eygelshoven, om via het voormalige mijnterrein van de Laura en Vereniging terug te lopen naar het station Eygelshoven.
Dat is bewust zo uitgestippeld. Ik kies bij deze ronde zeker niet altijd de kortste weg terug. Je komt weer in bekend gebied, weet dat het eindpunt in de buurt ligt en moet toch de volgende lus nog lopen. Een soort mentale vorming tijdens het wandelen: ook dat laatste stuk hoort erbij. Pas na de volle 41 kilometer sluiten we de ronde bij station Eygelshoven.
Neem de tijd voor deze wandeling. Als je dacht dat een etappe van de Dutch Mountain Trail zwaar was, loop dan maar eens deze ronde. Begin op tijd en neem genoeg eten en drinken mee voor een volle dag. Met meer dan veertig kilometer is vooral het volhouden over de hele afstand de uitdaging.
Navigatie naar het start- en eindpunt: station Eygelshoven
Meer wandelingen met de trein? Bekijk mijn gids met wandelroutes vanaf een station in Zuid-Limburg.





Ervaringen en reacties
Heb je deze route gevolgd? Deel je ervaring of stel een vraag.
Er zijn nog geen reacties. Deel als eerste jouw ervaring.