Een afwisselende ronde vanuit Kelmis, via de Geul en de omgeving van Hergenrath naar het Hohnbachtal. Bos, open velden, oude mijnresten en beekdalen volgen elkaar op. Op de kaart ziet het eruit als een wandeling van ruim achttien kilometer met bescheiden hoogteverschillen. Tijdens onze wandeling in februari bleek vooral de ondergrond te bepalen hoe gemakkelijk we vooruitkwamen.
Jachtseizoen: controleer je wandeldatum
Update 27 oktober 2026. Tijdens het jachtseizoen 2026–2027 kunnen de Belgische bosgedeelten van deze wandeling op bepaalde dagen tijdelijk dicht zijn. Controleer vóór vertrek de officiële jachtkaart ChasseOnWeb: kies je wandeldatum en bekijk het volledige traject. Rood gearceerde gebieden wijzen op aangekondigde toegangsverboden; een jachtmelding betekent niet automatisch dat de hele wandeling gesloten is. Volg de borden ter plaatse en kies bij een afsluiting een andere route.
Ik zou deze ronde daarom eerder tussen april en oktober lopen dan midden in de winter. We kwamen door prachtige landschappen, maar het werd ook een modderige en natte bedoening. Die ervaring hoort voor mij net zo goed bij het verhaal als de mooie stukken onderweg.
Kelmis en het mijnverleden
We vertrekken bij Kelmis, in de omgeving van de Casinovijver. Al vroeg komen we langs resten van de mijnbouw uit de tijd van Neutraal Moresnet. De winning van zink en lood heeft dit gebied sterk veranderd. Beekjes werden omgelegd, tunnels gegraven voor de waterafvoer en grote hoeveelheden grond verplaatst. Wat er nu als een groen landschap uitziet, is dus lang niet overal zonder mensenhanden ontstaan.
Via de Rocher du Casino en de oude stenen brug onder de Eyneburg lopen we verder de omgeving van Hergenrath in. Het kasteel ligt boven het dal. We volgen de paden eromheen; de wandeling is geen bezoek aan het kasteel zelf.
Na de eerste beek- en bosstukken trekken we verder naar het zuidoosten. De bebouwing van Kelmis verdwijnt achter ons en maakt plaats voor het buitengebied. Bij het begin en einde kwamen we nog wat mensen tegen, maar onderweg liepen we bepaald niet tussen hordes wandelaars.
Kalkoven en Hammerbrücke
Na ruim vijf kilometer komen we langs een oude kalkovenruïne. Opnieuw een overblijfsel van bedrijvigheid in een omgeving die we nu vooral wandelend verkennen. Daarna gaat de ronde verder naar de Hammerbrücke.
De spoorbrug is na ongeveer zevenenhalve kilometer een opvallend herkenningspunt. We krijgen er onderweg zicht op en lopen verder door het landschap eromheen. De spoorlijn en de brug geven dit deel een heel ander aanzicht dan het kleine beekdal waar we eerder doorheen kwamen.
Verderop wordt het terrein opener. Tussen Hergenrath, Lontzen en Astenet lopen we langs weilanden en velden. De ronde maakt hier een ruime boog voordat we weer naar het westen afbuigen. Het is een afwisseling van boerenland en bos, met kleine stijgingen en afdalingen in plaats van één lange klim.
Langs de Lontzenbach
Na het open deel komen we bij de Lontzenbach en volgen we de paden langs het water. In februari waren juist dit soort lagere stukken op verschillende plaatsen erg nat. Sommige holle paden functioneerden tegelijk als natuurlijke afwatering. Je liep dan dus niet alleen over een modderig pad, maar ook door het water dat er zijn weg naar beneden zocht.
Ook het onderhoud viel ons destijds tegen. Op delen waren vlonders weggehaald zonder dat er nieuwe lagen. Elders was het hout zo verrot dat voorzichtigheid nodig was. Dat beschrijf ik als onze ervaring van deze wandeling in februari 2022; hoe de paden er op jouw wandeldag bij liggen, moet je ter plaatse beoordelen.
Door het Hohnbachtal
De terugweg gaat door het Hohnbachtal. We komen bij de oversteek over de Hohnbach en passeren daarna de Oskarstollen en de vlonderpaden langs de beek. Ook hier is het oude mijnlandschap nog aanwezig. De tunnelingangen zijn herkenningspunten onderweg, geen uitnodiging om naar binnen te gaan.
In het bos hadden we ook een onverwachte ontmoeting met een reebok. We schrokken allebei: wij van hem en hij van ons. Zo’n moment blijft hangen, zeker op een wandeling waarbij we op andere stukken vooral bezig waren met droge voeten houden.
Verderop krijgen we zicht op Kelmis en het viaduct van Moresnet. Daarna lopen we via het Geuldal terug naar de Casinovijver. Na ongeveer 18,1 kilometer sluit de ronde weer bij het vertrekpunt.
Het is een mooie wandeling, maar wel eentje waarbij de omstandigheden veel verschil maken. Bij onze wintertocht was ook de voorde door de Geul lastig en ontbrak het touw dat houvast moest geven. Forceer een oversteek bij hoog water niet en volg een veilige, toegestane omweg als dat nodig is. Voor mij bleef vooral de combinatie van het mijnverleden, de rustige beekdalen en het open boerenland overeind. Alleen liefst de volgende keer met wat minder modder.





Ervaringen en reacties
Heb je deze route gevolgd? Deel je ervaring of stel een vraag.
Er zijn nog geen reacties. Deel als eerste jouw ervaring.