Na twee weken Dolomieten kreeg ik het woord berg hier nog niet uit mijn strot. Vandaar de naam van deze wandeling: de Vaalser molshoop. Dat zegt vooral iets over waar ik net vandaan kwam. Met bijna negentien kilometer en een paar honderd meter stijging blijft er rond Vaals en Vijlen namelijk genoeg te wandelen, ook zonder Italiaanse rotstorens om je heen.
Jachtseizoen: controleer je wandeldatum
Update 27 oktober 2026. Tijdens het jachtseizoen 2026–2027 kunnen de Belgische bosgedeelten van deze wandeling op bepaalde dagen tijdelijk dicht zijn. Controleer vóór vertrek de officiële jachtkaart ChasseOnWeb: kies je wandeldatum en bekijk het volledige traject. Rood gearceerde gebieden wijzen op aangekondigde toegangsverboden; een jachtmelding betekent niet automatisch dat de hele wandeling gesloten is. Volg de borden ter plaatse en kies bij een afsluiting een andere route.
Deze ronde voert door de bossen rond Vijlen naar de Vaalserberg en het Drielandenpunt. Via Wolfhaag en het Malensbosch lopen we weer terug. Onderweg kijken we op verschillende plaatsen over het heuvelland uit, maar een groot deel van de wandeling speelt zich tussen de bomen af.
Door het bos bij Vijlen
Al in het eerste deel krijgen we uitzicht over de omgeving. Daarna komen we langs boscafé ’t Hijgend Hert. We zijn dan nog maar net op weg; voor deze ronde is het een herkenbaar punt in het bos, niet het einddoel. Verderop ligt er opnieuw een doorkijk richting Vijlen en het omliggende Limburgse landschap.
We vervolgen de wandeling over de bospaden. Het verschil met de Dolomieten zit natuurlijk niet alleen in de hoogte. Hier liggen de dorpen en de velden dicht bij de bosranden en kijk je over een veel zachter gevormd landschap uit. Tussen die bosranden door blijf je ondertussen wel stijgen en dalen. De naam molshoop ontslaat de benen dus niet van het werk.
Naar de Vaalserberg
Later komen we langs de Lourdesgrot bij de Vaalserberg. Daarna voert de ronde verder naar de Wilhelminatoren. De toren is een herkenningspunt op de berg; wie naar boven wil, kan een bezoek apart in zijn wandeling opnemen. Onze ronde gaat daarna verder naar het Drielandenpunt.
Bij dat grenspunt komen Nederland, België en Duitsland samen. Vlakbij ligt het hoogste punt van het Nederlandse vasteland, op ruim 322 meter. Na de Dolomieten klinkt dat bescheiden, maar voor Nederland zitten we hier toch echt bovenaan. De bossen lopen over de grenzen heen, waardoor de plek op de kaart een veel scherpere scheiding laat zien dan het landschap zelf.
Via Wolfhaag terug
Vanaf de omgeving van het Drielandenpunt lopen we verder richting Wolfhaag. Onderweg krijgen we uitzicht op Vaals. De bebouwing ligt lager, met de heuvels en de bossen eromheen. Verderop komen we bij de Wolfhaagpas, opnieuw een herkenbaar punt in het grensgebied.
Het laatste deel brengt ons weer door de bosrijke omgeving terug. Er is nog uitzicht richting Vaals en de Schneeberg, voordat we in het Malensbosch langs de grafheuvels komen. Zo zit er aan het einde ook nog een veel ouder stukje geschiedenis tussen de bomen, zonder dat we daarvoor een dorp of museum in hoeven.
Bijna negentien kilometer later is de ronde gesloten. De Dolomieten zaten nog vers in mijn hoofd toen ik de naam koos, maar ook hier kun je gewoon een flinke ochtend wandelen. De rotswanden ontbreken en de bergen zijn een stuk lager. De paden door het bos en de uitzichten over het heuvelland blijven gelukkig gewoon liggen.





Ervaringen en reacties
Heb je deze route gevolgd? Deel je ervaring of stel een vraag.
Er zijn nog geen reacties. Deel als eerste jouw ervaring.