Met mijn paspoort naar Scharn
Omdat ik wars ben van drukte, heb ik voor deze wandeling het Geuldal en het Gulpdal eens gemeden. In plaats daarvan vertrek ik vanaf de parkeerplaats van VV Scharn in Maastricht. Als Kerkradenaar had ik natuurlijk mijn paspoort meegenomen. 😉 Een groot deel van de omgeving kende ik al van een eerdere wandeling. Omdat er de laatste weken te weinig van wandelen was gekomen, had ik de ronde wat ingekort. Toch bleef er op 18 april 2022 nog een mooie wandeling van 16,7 kilometer over.
Vanaf Scharn lopen we naar het buitengebied bij Bemelen. De stad ligt al snel achter ons en maakt plaats voor weilanden, boomgaarden en de kalkhellingen van de Bemelerberg. Hier begint het Mergelland zonder dat je er eerst ver voor de heuvels in hoeft. Vanaf de paden kijken we over het land naar Bemelen, met bos op de hellingen en de lichte kalk die op verschillende plekken tevoorschijn komt.
En de lente was gearriveerd. De fruitbomen stonden in bloei en ook onder de bomen was er genoeg te zien. Bosanemoon, daslook, kleine maagdenpalm, wilde hyacint en speenkruid maakten van deze wandeling meteen een lentetocht. Juist de combinatie van de bloesem in het open land en de bloemen op de bosbodem viel op. Het was zo’n moment waarop je niet alleen voor de afstand loopt, maar onderweg ook regelmatig wat langzamer gaat om rond te kijken.
Door de grubben richting Cadier en Keer
Via de omgeving van de Strooberggroeve en het Bemelerbos lopen we verder langs de hellingen. We komen ook langs de Lourdesgrot bij de Bemelerberg. Daarna volgt een smaller en avontuurlijker stuk door een grubbe. Het pad ligt hier ingesloten tussen de begroeide kanten. Waar we eerst nog breed over het boerenland konden uitkijken, lopen we nu veel dichter tussen het groen en de hellingen.
Via de Kattegrubbe trekken we verder richting Cadier en Keer. De naam Mergelland wordt hier vanzelf duidelijk. Het landschap is uitgesleten, ingedeeld in hellingen en laagten, met kalksteen op de plekken waar de bodem zich laat zien. De afwisseling tussen het open veld en de besloten paden maakt dit deel van de wandeling mooi. Bovendien krijgen we de hoogteverschillen ook mee; het blijft niet bij alleen kijken naar de heuvels.
Bij Cadier en Keer gaan we onder de Rijksweg door en lopen we richting de Wolfskop. Daar komen we weer hoger in het landschap en krijgen we uitzicht over de omgeving. Onderweg zag ik ook de eerste wijngaardslak alweer. Het zijn van die kleine dingen die deze wandeling voor mij bij het voorjaar laten horen, samen met de bloesem en de bloemen die we eerder onder de bomen tegenkwamen.
Langs de boshellingen terug naar Scharn
Na de Wolfskop lopen we verder langs de Duistersteeg en via de Dorreweg naar de hellingen bij de Wijngaardsberg. Het Savelsbos ligt aan deze kant van de ronde dichtbij. We wisselen opnieuw open stukken af met paden tussen de bomen. Bij de Riesenberg voert de wandeling langs de groeveomgeving en over de hellingen, met doorkijkjes in de richting van het dal bij Gronsveld. We maken hier de zuidelijke bocht voordat we weer noordwaarts gaan.
Via de omgeving van landgoed Heerdeberg lopen we terug richting Maastricht. De golfbaan van het Rijk van Margraten ligt op het laatste deel van de ronde. Langzaam komen we weer dichter bij Scharn en uiteindelijk bij de parkeerplaats waar we vertrokken zijn. De bebouwing keert terug, na een wandeling die toch vooral door het buitengebied liep.
Voor deze tocht hoefde ik dus niet naar de bekendste wandelplekken van het Geul- en Gulpdal. Bemelen, de grubben en de boshellingen bij Cadier en Keer boden meer dan genoeg afwisseling. Vooral in het voorjaar is het de moeite waard om hier tijd voor uit te trekken: boven ons de bloesem en beneden op de bosbodem de voorjaarsbloeiers. Een ingekorte wandeling, maar aan beleving had ik die dag weinig ingeleverd.





Ervaringen en reacties
Heb je deze route gevolgd? Deel je ervaring of stel een vraag.
Er zijn nog geen reacties. Deel als eerste jouw ervaring.