De dag ervoor hadden mijn vrouw en ik een zonovergoten wandeling gemaakt, maar ook behoorlijk wat modder meegenomen. Voor deze dag koos ik een ronde over beter begaanbare wegen en paden. Vanuit Vijlen gaat het naar de Vaalserberg en het Drielandenpunt, en via Wolfhaag door het bos weer terug. Ruim zestien kilometer, van het hooggelegen dorp naar het hoogste punt van het Nederlandse vasteland.
Jachtseizoen: controleer je wandeldatum
Update 27 oktober 2026. Tijdens het jachtseizoen 2026–2027 kunnen de Belgische bosgedeelten van deze wandeling op bepaalde dagen tijdelijk dicht zijn. Controleer vóór vertrek de officiële jachtkaart ChasseOnWeb: kies je wandeldatum en bekijk het volledige traject. Rood gearceerde gebieden wijzen op aangekondigde toegangsverboden; een jachtmelding betekent niet automatisch dat de hele wandeling gesloten is. Volg de borden ter plaatse en kies bij een afsluiting een andere route.
Van Vijlen het bos in
Vijlen noemt zich met zijn hoge ligging graag een bergdorp. De kerktoren steekt boven de huizen en het omliggende heuvelland uit en is al van een afstand te herkennen. Vanuit het dorp lopen we richting de bossen, die zich over de hogere gronden uitstrekken.
Het eerste deel brengt ons steeds verder tussen de bomen. Af en toe opent het landschap zich en kijken we over het heuvelland uit. Daarna gaat het weer verder over de bospaden. Op de dag dat ik deze ronde liep, waren die goed begaanbaar. Na het geglibber van de vorige wandeling was dat een prettige afwisseling.
Het Drielandenpunt
Ongeveer halverwege komen we bij het Drielandenpunt op de Vaalserberg. Nederland, België en Duitsland raken elkaar hier. Vlakbij ligt het hoogste punt van het Nederlandse vasteland, ruim 322 meter boven zeeniveau. We zijn vanuit een hooggelegen dorp vertrokken, maar hebben onderweg toch nog een aantal klimmen en afdalingen meegenomen.
De grens is op deze plek heel duidelijk aangegeven. In het bos eromheen valt die scheiding veel minder op: de bomen houden niet op waar Nederland eindigt. Dat maakt de omgeving ook geschikt om een ronde te lopen die verschillende kanten van de berg meeneemt, in plaats van alleen heen en terug naar de grenspaal te gaan.
Vanaf de Vaalserberg vervolgen we de wandeling richting Wolfhaag. Onderweg krijgen we uitzicht op Vaals, dat lager tussen de heuvels ligt. De bebouwing komt even duidelijk in beeld, voordat het groen weer meer ruimte krijgt.
Via Wolfhaag terug naar het Vijlenerbos
Bij de Wolfhaagpas lopen we verder door het grensgebied. Niet veel later passeren we het Jeu Saive-monument. Daarna voert de ronde ons weer het Vijlenerbos in. Het terrein blijft bewegen: een stuk afdalen, een volgend pad weer omhoog. Ook zonder een lange bergbeklimming kun je hier de benen aan het werk houden.
In het bos komen we langs het herinneringskruis voor Russische krijgsgevangenen uit de Eerste Wereldoorlog. Verderop volgt een beukenlaan. De wandeling krijgt hier weer het besloten karakter van het eerste deel, met de bospaden als verbinding terug naar Vijlen.
Langs ’t Hijgend Hert terug
Bij boscafé ’t Hijgend Hert hebben we het grootste deel van de ronde achter de rug. Het café is een herkenbaar punt tussen de bomen en een mogelijke plek om iets te drinken wanneer het geopend is. Vanaf hier gaat de wandeling verder richting de bosrand en het dorp.
Later kijken we opnieuw op Vijlen en het omliggende Limburgse landschap uit. Daarna volgen de laatste kilometers terug. De ronde verbindt zo het dorp, de bossen en de Vaalserberg zonder dat we een hele dag onderweg hoeven te zijn.
Voor deze wandeling was de keuze voor goed begaanbare paden in elk geval geslaagd. De mooie stukken van het heuvelland bleven erbij, alleen het modderbad van de dag ervoor hoefde niet nog eens over.





Ervaringen en reacties
Heb je deze route gevolgd? Deel je ervaring of stel een vraag.
Er zijn nog geen reacties. Deel als eerste jouw ervaring.